سرود دست نجیبی که در مه تصویر

پرنده در قفس تار و پود می خواند

به شاخه ی نخی گل سرود می خواند

دو بال خسته اش از هم گشود می خواند

شکاف سینه سپارد به بخیه ی سوزن

بنفش و آبی و سرخ و کبود می خواند