تا که شیرین قصه ای از غصه آغازد برنج

در نی شالی اگر آواز بومی بشکند

جیره خوار قریه را در شکوه اندازد برنج

خوشه در پستان حسرت خون ما را شیر کرد

آسمان دشت پر گرد است از پای نشاط

تا به رهواری که صبر ماست می تازد برنج

گر بکار خصم آید گو که: در رویای سبز