بردار این هول نزدیک فریاد دور قرونی

ای زنده همچون طبیعت پنهان به نه توی تصویر

در پرده نامت نماند اینسان که از خود برونی

از تو نسیمی غزل گفت در سوره های اناالحق

باریکه ی صبر صبحی جاری تر از جوی پرواز

تا از تو نوشد کبوتر همچون شفق لاله گونی

ما را که با درد و داغیم عریان تر از کوچه باغیم