گلمژده ای از ستاره در این شب بد شگونی

باریکه ی صبر صبحی جاری تر از جوی پرواز

تا از تو نوشد کبوتر همچون شفق لاله گونی

ما را که با درد و داغیم عریان تر از کوچه باغیم

از تو زمان در ترنم از تو زمین پر تبسم

صورتگر ارغوانی خنیاگر ارغنونی

شایسته ی تو نه مرگست مرگی زبان بسته خاموش