بی مرز و خط ناپذیری چون روح پاک پرنده

چونانکه چون ریشه در برف برگاوری در سکونی

بی توشه در فصل تردید روئیده ی خشم خویشی

بالا بلندی مقاوم در ورطه ی چند و چونی

ما را ببال سحر آه تا ناکجا رهنمونی؟

ستواریت را ستودم با لهجه ی کوهی خویش

زان پیشت از سینه آهی برخیزد از سرنگونی