اینک که با خشم خاموش سرمای سخت درونی

ستواریت را ستودم با لهجه ی کوهی خویش

زان پیشت از سینه آهی برخیزد از سرنگونی

آتشفشانگونه فریاد تا کی خود از دل برآری

بومی تر از مهر و ماهی بر گستراکی که ابریست

آری بلند آسمانا ناید ز تو این زبونی