چو بگشود از رگ ما چشمه ای از خون گیاه نور

که از خون جوانان دامن کهسار شد جنگل

به چشم انداز مه آلود خون یاران عاشق را

رها در نور همچون گیسوان یار شد جنگل

به رستنگاه شب از روشنی سرشار شد جنگل

شب مر گست و هستی بادبانها را برافرازید

که بندرگاه اخترهای شیرینکار شد جنگل