آشفتگی درون ما را دریا نکند به قصه باور

اسطوره ی ضجه های تلخست تاریخ ستمکشیده ی ما

آنسوی تبسم صبوری پژواک شکستن دل ماست

خشمی که هنوز پا فشرده است در مشت زبان بریده ی ما

آشوب جزیره های خونست جاری به خلیج دیده ی ما

پای آبله آمد از ره دور چاووش نسیم گل دریغا

پرورده ی سیم خار دارست آزادی نو رسیده ی ما