دلم گرفته از این است اگر که غمزده حالم

نفس به سینه بریدن به لاک لحظه خزیدن

همین شکسته پریدن همین جواز مجالم

کجای بیشه چنین است؟ که خصم ریشه زمین است

در آفتابم و سرما وزیده در تن من تا

نماز وحشت خود را کند اقامه نهالم

بخوان که غصه نپاید بهار رفته بیآید