نماز وحشت خود را کند اقامه نهالم

کجای بیشه چنین است؟ که خصم ریشه زمین است

دلم گرفته از این است اگر که غمزده حالم

در آفتابم و سرما وزیده در تن من تا

بخوان که غصه نپاید بهار رفته بیآید

گلی که مشک تو ساید شود به سینه مدالم

تو نان نقره ی ماهی به سفره های سیاهی