تو نان نقره ی ماهی به سفره های سیاهی

نماز وحشت خود را کند اقامه نهالم

بخوان که غصه نپاید بهار رفته بیآید

گلی که مشک تو ساید شود به سینه مدالم

امید آنکه نخواهی تکیده همچو هلالم

همیشه باد گلویم پر از غمی که بگویم:

لبالب تو سبویم تر از لب تو سفالم