امید آنکه نخواهی تکیده همچو هلالم

بخوان که غصه نپاید بهار رفته بیآید

گلی که مشک تو ساید شود به سینه مدالم

تو نان نقره ی ماهی به سفره های سیاهی

همیشه باد گلویم پر از غمی که بگویم:

لبالب تو سبویم تر از لب تو سفالم

نشست توست شکستم شکست توست نشستم