همیشه باد گلویم پر از غمی که بگویم:

گلی که مشک تو ساید شود به سینه مدالم

تو نان نقره ی ماهی به سفره های سیاهی

امید آنکه نخواهی تکیده همچو هلالم

لبالب تو سبویم تر از لب تو سفالم

نشست توست شکستم شکست توست نشستم

که داربست تو هستم سقوط توست زوالم