سپیده ای که پر از پلک باز پنجره هاست

بهار با همه ی برگ و بار می آمد

گلوی زمزمه تر می شد از ترانه ی رود

ترنمی به لب جویبار می آمد

به صبح آیینه ها بی غبار می آمد

به من که هیچ ... به چشم کبود منتظران

سواد سایه ی آن تکسوار می آمد