دوباره آن عسلی روزگار می آمد

به من که هیچ ... به چشم کبود منتظران

سواد سایه ی آن تکسوار می آمد

شکوفه بود و شکفتن به بانگ نوشانوش

زمان به کام دل سرخوشان میان می بست

زمانه با دل عاشق کنار می آمد

به شادی رخ گل جامه ی سیاه دگر