سزای صحبت دیوانگان دیاری هست

چو موج خسته اگر پای از رکاب کشی

به قدر یک دو سه پهلو زدن کناری هست

همه هوایی کوهم مرا چه می بندید

سیاه شد نفس خانه از دم تکرار

برای تازه شدن طرف جویباری هست

اگرچه روزنه ای نیست شب پر از سقف است