یکی برفابگون نهری که جوشد از کنارم کو

عزیز سیب های طالقانم دوستدارم کو

میان کوچه های رشت جاپای نگارم کو

بغل پرورده ی آلالگان درفک آغوشم

صبا با های هایم دیلمانی شروه ای دارد

مبارک خوانی زرده ملیجه در بهارم کو

همه تن آبی ام می آیم از رویای کوهستان