بهار سبز پوشان عطش را برگ و بارم کو

همه تن آبی ام می آیم از رویای کوهستان

پرم از دره ی آغوش زیتون رودبارم کو

چه مایه عاشقی آموخت سروهرزویل از من

مگر از باد منجیلم سرشتند اینکه در هردم

دوان از دشت می پرسم دیارم کو دیارم کو

اگر با خاک همدستم به دامان که آویزم