مگر از باد منجیلم سرشتند اینکه در هردم

پرم از دره ی آغوش زیتون رودبارم کو

چه مایه عاشقی آموخت سروهرزویل از من

بهار سبز پوشان عطش را برگ و بارم کو

دوان از دشت می پرسم دیارم کو دیارم کو

اگر با خاک همدستم به دامان که آویزم

وگر پا در رکاب باد می را نم غبارم کو