دوان از دشت می پرسم دیارم کو دیارم کو

چه مایه عاشقی آموخت سروهرزویل از من

بهار سبز پوشان عطش را برگ و بارم کو

مگر از باد منجیلم سرشتند اینکه در هردم

اگر با خاک همدستم به دامان که آویزم

وگر پا در رکاب باد می را نم غبارم کو

عزیزان کشتگان عشق را باید سپاس آورد