ستاره ها همه انگشت در دهن کردند

چه زود روح بیابان دمیده شد در تو

به سبزه های تو تنجامه ی گون کردند

شب محاق تو حیرانی خدایان را

بدل به آه دلم لاله های کوه شدند

کنار برکه ی آیینه انجمن کردند

هویت غم خاک تو هرکجایی شد