در خلقتم آدم فریب حوای گندمخواره ای

چندی شررخیز آمدم از شعله لبریز آمدم

آتش برانگیز آمدم از حبس سنگ خاره ای

در محشر شیطانی ام شیطان خدای شیطنت

زانو به زانوی زمان پهلو نشینم با زمین

در من شناور لحظه ها چون بی ثمریخپاره ای

تا در چرای سبزه ها آهو زبان فهمم شود