از هاله ی آه سحر بر سر مرا دستاره ای

تا در چرای سبزه ها آهو زبان فهمم شود

بازآفریدم واژه را در دفتر جوباره ای

با شبروان سر می کنم در خرقه وار بی سری

در جلجتای جان من هر دم اناالحق زن درخت

بر نیل گلبانگم روان نوزاد بی گهواره ای

از من تواضع چون سپر در یورش سرنیزه نیست