چیست در رویای بادآواز شب هنگام عشق

در میان حلقه ی آب و علف بنهادی ام

چشمهای مهربانی از نظر دورم نداشت

ای بغل آیینه تن آغوش ها بگشادی ام

آبشار زلف تو بر شانه ی شمشادی ام

سنگ بودم مردگی می رفت تا خاکم کند

با دم گلسنگی ات دنیای دیگر دادی ام