گداخت جان تو از بوسه ام تنور شدی

درآمدی به تماشای روشنایی خویش

به چشم آینه ها غایب از حضور شدی

تن تو این همه لاله نداشت وقت بهار

درآمدی به برم با دو چشم فانوسی

چو گربه در شب شیدایی ام سمور شدی

نمی شد از سر شیون هوای باغ به دور