زیرا فسردگان را هم خواب وارهاند

هر سو که هست مستم چوگان او پرستم

در عین نیست هستم تا حکم خود براند

گر زانک تو ملولی با خفتگان بنه سر

آن جا که شمس دینم پیدا شود به تبریز

والله که در دو عالم نی درد و درد ماند