ترانه سرکشد از کوزه ی سفالی عشق

یقین گمشده ام! آه ... ای گمان زلال

درآ درآینه ام از درخیالی عشق

رهین زهره مگردان مرا که این چنگی

زمین زمزمه ام شوره زار شد از اشک

که گشت چشمه ی جان، صرف تشنه سالی عشق

نفس چو بیشه همه از تو پر کنم آغوش