که گشت چشمه ی جان، صرف تشنه سالی عشق

رهین زهره مگردان مرا که این چنگی

ترانه سرکشد از کوزه ی سفالی عشق

زمین زمزمه ام شوره زار شد از اشک

نفس چو بیشه همه از تو پر کنم آغوش

اگر چو پونه زنی خیمه در حوالی عشق

ادامه ی سفر کولیانه ی بادند