نفس چو بیشه همه از تو پر کنم آغوش

ترانه سرکشد از کوزه ی سفالی عشق

زمین زمزمه ام شوره زار شد از اشک

که گشت چشمه ی جان، صرف تشنه سالی عشق

اگر چو پونه زنی خیمه در حوالی عشق

ادامه ی سفر کولیانه ی بادند

وطن پذیر نشد، یک تن از اهالی عشق