ادامه ی سفر کولیانه ی بادند

که گشت چشمه ی جان، صرف تشنه سالی عشق

نفس چو بیشه همه از تو پر کنم آغوش

اگر چو پونه زنی خیمه در حوالی عشق

وطن پذیر نشد، یک تن از اهالی عشق

زکام زهد ریا، از تو نشنود بویی

که تردماغ سر زلف توست حالی عشق!