دشت، نیلی بود و سبزه خونچکان آهو دوان

اینقدر آینده ی خورشیدیان، مبهم نبود

خاک، خشکی می گرفت ازخون وخاکستر،اگر

جرعه ای از عشق در آب و گل آدم نبود

در غزل ((شیون)) غزال واژه ای رامم نبود