پر از غرور پریدن پر از سرور سفر

گرفت شعله در آغوش قهر خویش مرا

پرنده ها همه با من شدند خاکستر

پرنده های من آری_پرنده های جوان

هنوز لانه ی شان بوی دور دستان داشت

وآفتاب زمستان که میزد آنجا پر

چه بودم آه درختی به کوه لم داده