شبی که وا کنم از سر خیال فردا را

به شهپری که از آن می پرد دل مشتاق

به زیر سایه کشم آشیان عنقا را

مجال ناله به مرغ سحر نخواهم داد

ز خویشتن به درم ای جنون ره نشناس

چگونه فرق گذارم ز شهر,صحرا را

از آن شکسته به زندان غربتی شیون