کو رستم سرآمد تا دست برگشاید

در راه رهزنانند وین همرهان زنانند

پای نگارکرده این راه را نشاید

طبل غزا برآمد وز عشق لشکر آمد

رعدش بغرد از دل جانش ز ابر قالب

چون برق بجهد از تن یک لحظه ای نپاید

هرگز چنین سری را تیغ اجل نبرد