هر چه نفس گداختی بر سر سینه تاختی

من نه سواد دیده را صرف نقوش کرده ام

زخمه ی آه خورده ام ,ناله به ماه برده ام

تا به درت ستاره را حلقه به گوش کرده ام

باز به بیشه زار خون در تو خروش کرده ام

راه منم سفر توئی , سوز منم اثر توئی

من چو نسیم گل ترا خانه به دوش کرده ام