غم نه زیاده کم مده توبه ز توبه ام مده

باز به بیشه زار خون در تو خروش کرده ام

راه منم سفر توئی , سوز منم اثر توئی

من چو نسیم گل ترا خانه به دوش کرده ام

توبه روز رفته را مستی دوش کرده ام

شرم مشو که خون خورم تیغ زبان خود برم

من که ز غنچه بسته تر ناله خموش کرده ام