خوشانا صدجوری مبتلا کونید

روزی صدبار میریدی زنده بیدی

خوشان دینا اجور ادا کونید

آشنا غورصه بیگانه دردسر

نیشینید نماز سر روبه خودا

شیونم آخر پسر دوعا کونید

--------------------------------------------------------------------------------------------------- برگردان فارسی مادران ما مادرانمان به لهجه ی گیلکی دعا می کنند و خدا را بهمان لهجه صدا می کنند زخمهای دستانش را با تجارب داروی گیاهی دوا می کنند دشمن را نفرین و دوست را دعا اینگونه گوشت را از ناخن جدا می کنند در زیر آسمان ابر دلگرفته اند گریه هایشان عروسی را عزا می کنند بخاطر پسر و دختر و مرد خانه ی خود جان شیرینشان را فدا می کنند بر سر وصله پاره دوزی که تنهائی می نشینند قبای مردخانه را کلاه می کنند همچون آدمهای کوه نشین قحطی دیده جوراب کهنه ی هفت ساله را بپا می کنند بگاهی که برای برداشتن آب از چاه خم می شوند کمر آسمان را می شکنند در تمام شبهای سرد زمستان در قصه موش را گربه می کنند در قصه قدیمی کچلهای روستائی را پادشاه می کنند وقتی جوانشان جهالت می کند آنها دختر همسایه را کدخدا و قاضی می کنند در عرقریزان آفتاب بعدظهر روزدروی برنج فکر مشهد و ذکر کربلا را دارند آنگاه که غریبه ای را تنها و بی کس می یابند بمیرم بیاد امام رضا( ع ) می افتند هیچ چیز در نزد آنها گم نمی شود حق را حق گفته و در مقابل ناحق نگران هستند وقتی از دست زمانه دلگیرند بخاطر هیچ چیز بهانه می کنند دانه های خورده شده برنج را در طبق چوبی نمیدانم با کدامین چشم پاک می کنند در مواقعی که هوا نمی بارد نزدیک پاشویه با دادن دانه به جوجه ها آنها را بلا می کنند اردک و غازهای محلی را فرا می خوانند و پس از شمردن یکی یکی به لانه می فرستند تا وقتی که در جنگل میوه های جنگلی است با شیره آنها برنج ارزان قیمت را کته می کنند مادران ما در تمام روزهای زندگی خود مرگ را به تمسخر گرفته و فنا میکنند دو پا دارند و دو پای دیگر هم قرض کرده تا کاستی های خانه را جبران کنند روزی صدبار می میرند و زنده می شوند دین خود را اینگونه ادا می کنند یکطرف غصه آشنا و یکجا دردسر بیگانه خود را به صدگونه درد مبتلا می کنند آنگاه که برسر سجاده نماز روی دل بسوی خدا دارند شیون را نیز دعا می کنند