تا سحر نالید و خون قی کرد، توی رختخوابش

تالیاس عقد خود پیچید به دور پیکر من

تا نبیند بی کفن، فرزند خود را مادر من

پرسه می زد سر گران بر دیدگان تار، خوابش

تشنه لب فریاد زد، شاید کسی گوید جوابش

قایقی از استخوان، خون دل شوریده آبش

ساحل مرگ سیه، منزلگه عهد شبابش