تشنه لب فریاد زد، شاید کسی گوید جوابش

تا نبیند بی کفن، فرزند خود را مادر من

پرسه می زد سر گران بر دیدگان تار، خوابش

تا سحر نالید و خون قی کرد، توی رختخوابش

قایقی از استخوان، خون دل شوریده آبش

ساحل مرگ سیه، منزلگه عهد شبابش

بسترش دریای خونی، خفته موج و ته نشسته