ساحل مرگ سیه، منزلگه عهد شبابش

تا سحر نالید و خون قی کرد، توی رختخوابش

تشنه لب فریاد زد، شاید کسی گوید جوابش

قایقی از استخوان، خون دل شوریده آبش

بسترش دریای خونی، خفته موج و ته نشسته

دست هایش چون دو پاروی مج و در هم شکسته

پیکر خونین او چون زورقی پارو شکسته