تا رساند لاشه مسلول بی کس را به منزل

دست هایش چون دو پاروی مج و در هم شکسته

پیکر خونین او چون زورقی پارو شکسته

می خورد پارو به آب و می رود قایق به ساحل

آخرین فریاد او از دامن دل می کشد پر

این منم، فرزند مسلول تو، مادر، باز کن در

باز کن، از پا فتادم... آخ... مادر