ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی

که خون دیده، آبم کرد و خاک مرده ها، نانم

همان دهری که بایستی به سندان کوفت دندانم

به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم: انسانم

وجودم حرف بیجایی شد اندر مکتب هستی

شکست و خرد شد، افسانه شد، روز به صد پستی

کنون... ای رهگذر! در قلب این سرمای سر گردان