بر روی قطعه سنگ سپیدی که آن طرف

سر گشته و برهنه و بی خانمان، چو باد

آن شب، رمید قلب من، از سینه و فتاد

زار و علیل و کور

در بیکران دور

افتاده بود، ساکت و خاموش، روی گور

گوری کج و عبوس و تک افتاده و نزار