در سایه سکوت رزی، پیر و سوگوار

در بیکران دور

افتاده بود، ساکت و خاموش، روی گور

گوری کج و عبوس و تک افتاده و نزار

بی تاب و ناتوان و پریشان و بی قرار

بر سر زدم، گریستم، از دست روزگار

گفتم که ای تو را به خدا، سایبان پیر