بر سر زدم، گریستم، از دست روزگار

گوری کج و عبوس و تک افتاده و نزار

در سایه سکوت رزی، پیر و سوگوار

بی تاب و ناتوان و پریشان و بی قرار

گفتم که ای تو را به خدا، سایبان پیر

با من بگو، بگو که خفته در این گور مرگبار؟

کز درد تلخ مرگ وی، این قلب اشکبار