جانم به لب رسید، بگو قبر کیست این؟

کز درد تلخ مرگ وی، این قلب اشکبار

خود را در این شب تنها و تار کشت؟

پیر خمیده پشت

یک قطره خون چکید، به دامانم از درخت

چون جرعه ای شراب غم، از دیدگان مست

فریاد بر کشید: که ای مرد تیره بخت