نابود کنید، یاس را در دل خویش

این نظم سیاه و فقر در ظلمت شام

بر سر نکشد، خزیده از بام به بام

خون دل پابرهنگان، جام به جام

کاین ظلمت دردگستر، زار پریش

محکوم به مرگ جاودانی است... بلی

شب خاک به سر زند، چو روز آید پیش