من که هم می خورم و دردی آن پادشهم

کز طبیبان جفا جوی نگرفتم درمان

زخم دل را می ناب دوا خواهم کرد

بهتر آنست که امشب به همان جا بروم

سر خود بر در خمخانه آن شاه نهم

آنقدر باده خورم تا ز غم آزاد شوم