بهتر آنست که امشب به همان جا بروم

زخم دل را می ناب دوا خواهم کرد

من که هم می خورم و دردی آن پادشهم

سر خود بر در خمخانه آن شاه نهم

آنقدر باده خورم تا ز غم آزاد شوم

دست از دامن طناز رها خواهم کرد