آنقدر باده خورم تا ز غم آزاد شوم

من که هم می خورم و دردی آن پادشهم

بهتر آنست که امشب به همان جا بروم

سر خود بر در خمخانه آن شاه نهم

دست از دامن طناز رها خواهم کرد

خواهم از شیخ کشی شهره این شهر شوم